Heb ik altijd de liefde voor een ander in mij? Ja. Heb ik dit kunnen uiten? Nee.
Sterker nog: ik keerde mij tegen de wereld. Mensen konden mij kwetsen en pijn doen. Als resultaat liet ik in mijn jonge jaren vooral gedrag zien dat niet bij mij paste.
Ik bouwde een muur om mij heen, zodat ik de indruk wekte dat niemand me kon raken. Maar eigenlijk raakte ik hiermee vooral mezelf en met grote spijt anderen.
Ik snapte weinig van de wereld en ik had zoveel vragen: waarom waren mijn ouders niet bij elkaar? Waarom is mijn allerliefste zus op haar 13e leeftijd (ik was toen 8) verongelukt en zou ik haar dan echt nooit meer zien? Waren de dingen die ik thuis meemaakte normaal? Waarom werd ik gepest en waarom ben ik gaan pesten? En wie ben ik nou echt?
Wie ben ik als ik mezelf durf te zijn en mij niet laat leiden door angsten en negatieve gevoelens?







